محمد علیزاده: از جنگ نه ولی از وعده های دروغینش می‌ترسم

برای من‌که عمری عاشقانه خواندم و با مردمم عاشقی کردم، گفتن از جنگ سخت است، نه‌چون‌ از جنگ‌ می‌ترسم. من فرزند جنگم و از جـنگ نمی‌ترسم ولی از پر پر شدن دختران میناب چرا.

من از جنگ نمی‌ترسم ولی از چشم انتظاری برای آن پاکبان شهید چرا. او داشت چهره شهر را از جنگ می‌زدود که قربانی جنگ شد.

او هم می‌توانست نوروز را با خنده‌های از ته دل کودکانش در تفریح باشد و به دور از جنگ و موشک، دلهره‌هایش را فقط در بین سطور اخبار دنبال کند، او نباید قربانی جنگ می‌شد.

من از جنگ نمی‌ترسم، ولی از فریاد مادران دل نگران، چرا. من از جنگ نمی‌ترسم، ولی از بی تابی‌های  عشاق، چرا. من‌از جنگ نمی‌ترسم، اما از اضطراب کودکان، چرا. من از جنگ نمی‌ترسم، اما از استیصال پدران، چرا.

من فرزند جنگم. من از جنگ نمیترسم ولی از وعده های دروغینش، چرا. من عمری برای مردمم عاشقانه خواندم و آرزو می‌کنم باز هم در زیر باران در همین خیابان‌ها و شهرهای پر درد کشور نازنینم، باز هم برای مردمم از عشق بخوانم که: دنیا قشنگه ولی، کنار تو…